Paano Ko Maabot Ang Mga Pangarap Ko Sa Buhay Essay Examples

On By In 1

Connect the Dots o Kung Paano Ko Kinulayan ang Aking Buhay4.55 · Rating details ·  42 Ratings  ·  8 Reviews

"Paborito kong gawin noong bata ang connect the dots na makikita sa mga coloring book."

Gamit ang kaniyang husay bilang isang manunulat, binabalikan ni Genaro Gojo Cruz ang mga analaala ng kanyang kabataan. Ang mga kwentong minsa'y masaya, minsa'y malungkot, ngit lahat ay makulay/ Katulad ng pagdudugtong niya sa kaniyang paboritong connect the dots, bawat karanasan na kaniy"Paborito kong gawin noong bata ang connect the dots na makikita sa mga coloring book."

Gamit ang kaniyang husay bilang isang manunulat, binabalikan ni Genaro Gojo Cruz ang mga analaala ng kanyang kabataan. Ang mga kwentong minsa'y masaya, minsa'y malungkot, ngit lahat ay makulay/ Katulad ng pagdudugtong niya sa kaniyang paboritong connect the dots, bawat karanasan na kaniyang isinulat dito ay gaya ng maiitim na tuldok na may numera, at magbubuo ng isang larawan ng buhay....more

Paperback, 295 pages

Published 2014 by Anvil Publishing, Inc.

 

maging lambat at sagwan. Nawawalan ako ng kumpiyansa na matutupad ko ang mga katagang minsan ay

aking binitiwan. “Gusto kong maging Abogado”.

Nabigo man ako sa unang pagkakataon ay muling nagliwanag ang aking isip. Hindi tumigil ang

araw sa pagbibigay ng liwanag at tulad nito’y hindi rin tumigil ang aking isip sa pangangarap. Ngayon ay nais

ko nang maging Guro. Oo, nais kong maging guro na siyang huhubog sa pagkatao ng mga bagong nilalang sa

mundo. Nabuksan ang aking isip sa mga pahayag na aking nabasa…”Mapalad ka pagkat ikaw ay isang guro, angkasalukuyan ay nakasalalay sa iyong mga kamay”.

Noon, kahit alam kong madilim na landas ang aking binabagtas at tila namamangka ako sadagat ng kawalan ay hindi ako nagpatinag dahil alam ko sa aking sarili na kaya kong maisakatuparan ang akingmga pangarap. Hindi naging madali ang lahat. Tila ba isang un

os ang aking binangga. Naranasan ko ang iba’t

ibang mukha ng buhay. Dito ko naranasan ang matulog nang walang kumot o sapin man lamang. Naranasankong makisama, makibagay at kaibiganin ang mga taong noon ko lang nakilala. Natuto akong ngumiti kahitnagdurugo ang aking puso, natuto akong muling bumangon matapos ang paulit-ulit na pagkadapa. Lahat ng itona akala ko noong una ay hindi ko kaya, ay aking nagawa dahil sa aking mga pangarap.Isang karanasan ang nagturo sa akin noon kung gaano kahalaga ang isang pangarap. Iilang lingona lang bago matapos ang ikasampung taon ng pagsisikap, pagbubuno, at paghahasa ng isip sa paaralan nangako ay tawagin ng aking dating guro noong ako ay Elementarya. Siya ang isa sa pinaka-inaayawan kong guronoon ngunit nang dahil sa pangyayaring iyon ay labis kong pinasalamatan ang kahapong napasailalim ako sakanyang pagtuturo.Naglalakad ako noon pauwi. Halos dalawang kilometro na lang ang aking layo mula sa akingbahay nang

tawagin niya ako. “Matagal na kitang sinusubaybayan. Marami rin akong naririnig tungkol sa iyo.Tama ang ginagawa mo. Huwag kang bibitaw. Halika at may ibibigay ako sa iyo”.

Halos manlaki ang aking mga mata sa ibinigay niyang iyon sa akin. Sa wakas!, pagkalipas ngilang libong panalangin ay nakamit ko rin ang aking pinakamimithi kong bisikleta. Ang bagay na iyon angnagpatibay sa aking loob na balang araw, katulad ng pangarap ko noon na magkaroon ng bisikleta aymatutupad ko rin

ang pangarap kong maging guro. Ngunit sa mga sandaling iyon, ang kakat’wang pumasok sa

aking isip ay paanong maiuuwi ang bisikletang iyon. Nakakatawa kung iisipin, ngunit sa mga sandaling iyon ay

hindi pa ako marunong magbisikleta. Kaya’t ako, sa saliw ng

pagdampulay ng init na araw, sakbit ang bag namay 4 na libro at 8 kuwaderno ay inalalayan ko ang bike na sa halip na siyang maghahatid sa akin, ay siya panginihatid ko pauwi. Sariwa pa sa aking isip kung paanong ako ay pagtawanan ng mga nakakasalubong ko dahilsa aking sitwasyon.Sumapit ang araw na aming pagtatapos. Mabilis na lumipas ang mga araw at namalayan ko nalang aking sariling sa saliw ng Aida March ay ang pagtanggap ko ng diploma at dalawang medalya bilangsimbolo ng isang makulay at masigasig na pakikitunggali sa mga hamon ng apat na taon sa hayskul. Noon,akala ko ay doon na natatapos ang lahat. Na makaraang matanggap ko ang naging bunga ng akingpinaghirapan, at matapos tanghalin bilang

2

nd 

Honorable

Mention

at 

Best in History 

, ay doon na rin natataposang aking karera bilang estudyante, ay sapat na iyon upang matupad ko ang aking mga pangarap, ay hindi papala. Ito ay simula lamang ng isa pang mas malaki at mas mahirap na hamon bilang isang mag-aaral sakolehiyo.Ngunit sa mga araw na iyon ay pilit na nagsusumiksik sa aking isip ang mga nanunumbat na mga

tanong na… Makakapag

-aral kaya ako ng kolehiyo? Sino ang tutulong sa akin? Matutupad ko pa ba ang akingmga pangarap?Ako ay tila naglalakbay sa kawalan. Tulad ng isang bisikleta na sira ang pedalan. Na kahit pilitinkong ipadyak at sumakay doon ay hindi ko mararating ang aking paroroonan ay malabong mangyari iyon dahilhindi sapat na ako lang ang nagnanais na mangyari ang mga bagay na gusto ko. Nawawalan ako ng

kumpiyansa at pakiwari ko’y walang tutulong sa akin.

Gayunpama’y ipinagpatuloy ko ang aking paglalakbay. Tulad ng bisikleta, ako ay bumagsak.

Naplatan. Napagod. Ngunit patuloy pa rin ang laban. Kahit marami mang beses na ako ay magchapter atmasugatan, walang makapipigil sa akin sa pagtupad sa mga pangarap na iyon na isang yugto sa aking

0 comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *